Το νησί της σιωπής, LJ ROSS, Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
[…Νόμιζε πως είχε τα μάτια της ανοιχτά, αλλά δεν ήταν σίγουρη. Ήταν τόσο σκοτεινά. Προσπάθησε να ανοιγοκλείσει τα βλέφαρα, ένας άθλος που την εξάντλησε, αλλά σιγά σιγά τα μάτια της άρχισαν να εστιάζουν. Το γνώριμο περίγραμμα του Μοναστηριού πήρε μορφή, οι τοίχοι του ορθώνονταν γύρω της σαν μαύρα δάχτυλα πάνω στο μελανό μπλε του ουρανού. Οι πέτρες πρόσφεραν ελάχιστη προστασία κι ακόμα λιγότερη παρηγοριά. Τώρα έτρεμε ανεξέλεγκτα, το σώμα της αντιδρούσε στο σοκ και στην υποθερμία. Γιατί βρισκόταν εδώ; Ο νους της προσπαθούσε να διαπεράσει τον πόνο και τη σύγχυση […]Γιατί δεν μπορούσε να κουνηθεί; Πανικός την κυρίευσε και τα δάχτυλά της άρχισαν να ψάχνουν στα τυφλά για κάτι, οτιδήποτε. Τα ακροδάχτυλά της άγγιξαν συμπαγή βράχο και προσπάθησε να βρει ψηλαφώντας την άκρη του, αλλά αυτή η μικρή κίνηση της έφερε ναυτία. «Βοήθεια! Βοηθήστε με, σας παρακαλώ!» Η φωνή της δεν ήταν παρά ένας λαχανιασμένος βραχνός ψίθυρος. Δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια της…] ...