ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΛΕΞΙΑΔΗΣ – ΗΧΩ – ΜΙΝΩΑΣ- ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

 

     Σήμερα έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο fractal.gr, τον συγγραφέα Στέφανο Αλεξιάδη, για να μιλήσουμε κυρίως για το νέο του έργο με τίτλο ΗΧΩ , που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μίνωας.

    Ο Στέφανος Αλεξιάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι πτυχιούχος Φιλολογίας. Παράλληλα ολοκλήρωσε τις σπουδές του στα Παιδαγωγικά και συνέχισε σε μεταπτυχιακό επίπεδο στην Ειδική Αγωγή, καθώς και στις Ήπιες και Ψηφιακές Δεξιότητες στην Εκπαίδευση. Το 2022 υπήρξε κεντρικός ομιλητής του 9ου συνεδρίου TEDx που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και αφορούσε την αποδοχή του διαφορετικού. Στο ενεργητικό του έχει τέσσερα βιβλία: Τα φτερωτά σανδάλια (επανέκδοση, Εκδόσεις Μίνωας, 2026), Οιμωγή (Εκδόσεις Μίνωας, 2024), Και εγένετο φως (Εκδόσεις Μίνωας, 2025) και Ηχώ (Εκδόσεις Μίνωας, 2026). Τα φτερωτά σανδάλια βραβεύτηκαν ως «Καλύτερο Εφηβικό Μυθιστόρημα» στα Public Book Awards 2022, ενώ τρία χρόνια αργότερα η Οιμωγή απέσπασε το Βραβείο Κοινού στην κατηγορία «Καλύτερο Ελληνικό Μυθιστόρημα» στα Public Book Awards 2025. Το 2026, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο Στέφανος Αλεξιάδης τιμήθηκε με το Βραβείο Κοινού στην κατηγορία «Καλύτερο Ελληνικό Μυθιστόρημα» στα Public Book Awards, αυτή τη φορά για το Και εγένετο φως.

1 Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου σας έργου με τίτλο Ηχώ που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μίνωας, σας καλωσορίζουμε στη σελίδα μας. Πείτε μας πώς προέκυψε η συγγραφή αυτού του έργου;

     Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία. Η Ηχώ γεννήθηκε από έναν προβληματισμό που με συνόδευε για αρκετό καιρό. Παρατηρούσα πόσο εύκολα έχουμε αρχίσει να συγχέουμε την εικόνα με την ουσία και την αποδοχή με την πραγματική αγάπη. Ήθελα να γράψω μια ιστορία που να μιλά για όλα αυτά χωρίς να σηκώνει το δάχτυλο στον αναγνώστη. Μπορεί η λογοτεχνία να μη δίνει πάντοτε απαντήσεις, αλλά είμαι βέβαιος πως είναι ικανή να γεννήσει ερωτήματα. Αυτό είναι η Ηχώ, μια αφορμή να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα μέσα μας.

2 Στο βιβλίο σας υποστηρίζετε ότι η ζωή δεν βρίσκεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά έξω από αυτά. Ποια ήταν η αφορμή για να θίξετε αυτό το ζήτημα μέσα από την ιστορία σας;

     Δεν είχα σε καμία περίπτωση την πρόθεση να δαιμονοποιήσω τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θα ήταν μάλλον κοροϊδία, καθώς εγώ ο ίδιος τα χρησιμοποιώ σε καθημερινή βάση σε ό,τι αφορά τη δουλειά μου. Στην ουσία τα social media είναι εργαλείο και, όπως με κάθε εργαλείο, η αξία του εξαρτάται από τον τρόπο που το χρησιμοποιούμε. Εκείνο που με απασχόλησε ήταν το πώς πολλές φορές αφήνουμε την οθόνη να αντικαταστήσει τη ζωή. Να πιστέψουμε ότι μια φωτογραφία μπορεί να χωρέσει ένα συναίσθημα ή ότι μια αντίδραση μπορεί να αντικαταστήσει μια αγκαλιά. Η πραγματική ζωή είναι στις στιγμές που δεν ανεβαίνουν ποτέ σε καμία πλατφόρμα.

3 Πιστεύετε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας φέρνουν πιο κοντά στους άλλους ή ότι απλώς δημιουργούν την ψευδαίσθηση της επικοινωνίας;

     Νομίζω πως μπορούν να κάνουν και τα δύο. Μας δίνουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με ανθρώπους που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και αυτό είναι σπουδαίο. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η ψηφιακή επαφή αντικαθιστά την ανθρώπινη παρουσία κι αυτό γίνεται όλο και πιο σύνηθες. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι και αντί να επικοινωνούν μεταξύ τους, αρκούνται σε ένα αέναο σκρολάρισμα. Η επικοινωνία δεν είναι μόνο λεκτική. Είναι το βλέμμα, η σιωπή, η έκφραση, ακόμα και η αμηχανία, πράγματα που δεν χωρούν σε μια οθόνη.

4 Εσείς χρησιμοποιείτε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την προώθηση της δουλειάς σας; Κι αν ναι, ποια όρια θέτετε στον εαυτό σας κατά τη χρήση τους;

     Τα χρησιμοποιώ γιατί αποτελούν πλέον έναν άμεσο τρόπο επικοινωνίας με τους αναγνώστες και χαίρομαι πραγματικά όταν δημιουργείται ένας γόνιμος διάλογος. Προσπαθώ όμως να θυμάμαι ότι δεν είναι η πραγματική μου ζωή. Επιλέγω να κρατώ προσωπικές στιγμές μόνο για τους ανθρώπους που τις ζουν μαζί μου. Αν θα ανεβάσω μια φωτογραφία μου ή ένα όμορφο τοπίο που θαυμάζω τη στιγμή που το αναρτώ; Ναι, το κάνω, έχοντας όμως επίγνωση τι επιλέγω να προβληθεί την εκάστοτε στιγμή. Πιστεύω πως κάποια πράγματα αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν δεν τα επιδεικνύεις σε κανέναν.

5 Θα θέλατε να δώσετε μία μόνο συμβουλή στους αναγνώστες σχετικά με τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ποια θα ήταν αυτή;

     Δεν είμαι πολύ καλός στις συμβουλές. Ίσως να μη ζουν για να έχουν κάτι να δημοσιεύσουν. Να ζουν για να έχουν κάτι να θυμούνται.

6 Ποια στοιχεία συντέλεσαν στη δημιουργία της κεντρικής ηρωίδας του έργου σας;

     Κανένας ήρωάς μου δεν είναι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Είναι ένα μωσαϊκό ανθρώπων, εμπειριών, συναισθημάτων και παρατηρήσεων. Η κεντρική ηρωίδα της Ηχούς κουβαλά φόβους, ανασφάλειες και ανάγκες που, λίγο ή πολύ, έχουμε όλοι μας. Αυτός είναι πιθανώς και ο λόγος που πολύς κόσμος έχει ταυτιστεί με την Αμελί. Δεν με ενδιαφέρουν οι τέλειοι χαρακτήρες, γι’ αυτό και δεν τους δημιουργώ. Με συγκινούν οι άνθρωποι που κάνουν λάθη, πέφτουν, αμφιβάλλουν και συνεχίζουν να αναζητούν τον εαυτό τους. Η Αμελί είναι μια τέτοια ηρωίδα και σίγουρα απόλυτα συγχρονισμένη με ό,τι ζούμε στη σύγχρονη εποχή.

7 Συνομιλείτε με τους ήρωές σας; Είναι για εσάς υπαρκτά πρόσωπα που παραμένουν κοντά σας και μετά την έκδοση του βιβλίου ή πλέον νιώθετε ότι ανήκουν στο αναγνωστικό κοινό και μόνο;

     Όσο γράφω, οι ήρωες είναι οι πιο στενοί συνοδοιπόροι μου. Πορευόμαστε μαζί για μήνες, με εκπλήσσουν, διαφωνούν μαζί μου, αλλάζουν πορεία χωρίς να το περιμένω. Κι όμως, ναι! Αλλάζουν πορεία χωρίς να το περιμένω, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται. Νομίζω πως, από ένα σημείο και μετά, καταφέρνουν και αυτονομούνται. Όταν όμως το βιβλίο εκδοθεί, αισθάνομαι ότι δεν μου ανήκουν πια. Τους κουβαλώ στην πλάτη μου σαν παράσημα αλλά ανήκουν πια στο αναγνωστικό κοινό. Εκείνο θα τους αγαπήσει, θα τους κρίνει, θα τους ερμηνεύσει μέσα από τη δική του ζωή. Και αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι της λογοτεχνίας.

8 Αν γνωρίζατε ότι ένα απόσπασμα από αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να μείνει για πάντα στον χρόνο στην ελληνική σύγχρονη λογοτεχνία, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί το θεωρείτε τόσο σημαντικό;

     Δεν θα διάλεγα κάποιο απόσπασμα. Θα προτιμούσα να διαλέξει ο αναγνώστης εκείνη τη φράση που θα αισθανθεί ότι γράφτηκε μόνο για τον ίδιο. Πιστεύω πως κάθε βιβλίο ολοκληρώνεται όταν συναντήσει τον άνθρωπο που το έχει ανάγκη. Αν κάποια πρόταση καταφέρει να μείνει στον χρόνο, δεν θα είναι επειδή το αποφάσισα εγώ, αλλά επειδή βρήκε μια θέση στις καρδιές των ανθρώπων.

9 Το Και εγένετο φως αναδείχθηκε Καλύτερο Ελληνικό Μυθιστόρημα της χρονιάς από το αναγνωστικό κοινό. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η διάκριση και ποια συναισθήματα σας γεννά το γεγονός ότι το βιβλίο βρήκε τόσο βαθιά ανταπόκριση στους αναγνώστες; Και επίσης το αφιερώσατε στους μαθητές σας. Τι σας έκανε να τους αφιερώσατε αυτό το βραβείο και τι θα θέλατε να αποκομίσουν από την ανάγνωση του βιβλίου σας;

     Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση για έναν συγγραφέα από την αγάπη των αναγνωστών. Τα βραβεία έχουν αξία όταν εκφράζουν ανθρώπους που αφιέρωσαν τον χρόνο τους για να διαβάσουν ένα βιβλίο και ένιωσαν ότι κάτι τους άγγιξε. Αυτή η διάκριση ήταν για μένα μια μεγάλη συγκίνηση και, ταυτόχρονα, μια υπενθύμιση της ευθύνης που έχουμε απέναντι στους ανθρώπους που μας εμπιστεύονται.

     Το αφιέρωσα στους μαθητές μου όταν εκδόθηκε και το έκανα όταν βραβεύτηκε, ίσως γιατί εκείνοι με διδάσκουν καθημερινά χωρίς να το καταλαβαίνουν οι ίδιοι. Μέσα από τα μάτια τους θυμάμαι πόσο σημαντικό είναι να συνεχίζεις να αναρωτιέσαι, να αμφισβητείς και να ονειρεύεσαι. Αν θα ήθελα να κρατήσουν κάτι από το βιβλίο, δεν θα ήταν ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Θα ήθελα απλώς να μη φοβηθούν ποτέ να είναι ο εαυτός τους, ακόμα κι όταν αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.

 

10 Να σας ευχαριστήσουμε για τη συνομιλία αυτή, να ευχηθούμε στο νέο σας βιβλίο να αγαπηθεί πολύ, και να σας ρωτήσουμε αν έχετε σκεφτεί το επόμενο συγγραφικό σας βήμα κι αν αυτό θα είναι στο ίδιο λογοτεχνικό είδος ή είναι ακόμα πολύ νωρίς;

     Σας ευχαριστώ θερμά για την όμορφη συζήτηση και τις ευχές σας. Αυτή τη στιγμή αφήνω την Ηχώ να κάνει το δικό της ταξίδι. Κάθε βιβλίο χρειάζεται τον χώρο και τον χρόνο του για να συναντήσει τους αναγνώστες του. Οι ιδέες για το επόμενο υπάρχουν πάντοτε και νομίζω πως δεν υπάρχει στιγμή που δεν γράφω. Πιστεύω ότι οι ιστορίες μάς βρίσκουν όταν είναι η κατάλληλη στιγμή. Μακάρι οι συνθήκες να είναι τέτοιες ώστε του χρόνου τέτοιον καιρό να συζητάμε για το νέο μου έργο. Εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι θα συνεχίσω να γράφω για τον άνθρωπο, γιατί αυτό ήταν πάντοτε η αφετηρία και ο προορισμός κάθε βιβλίου μου.