Όλα για σένα διαλεγμένα , Κυριακή Πλαϊνάκη , Άνεμος εκδοτική

    Με τη συγγραφέα Κυριακή Πλαϊνάκη, έχουμε συνομιλήσει στο παρελθόν για συγκεκριμένα έργα της. Ήταν τον Γενάρη του 2024 για το βιβλίο της με τίτλο ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ και ξανά τον Φεβρουάριο του 2026 για το Συγκάτοικοι στη σιωπή. Η Κυριακή Πλαϊνάκη γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία και Λογοτεχνία στην Αθήνα. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στον ιδιωτικό τομέα και παρακολούθησε σεμινάρια πάνω σε οικονομικά και τεχνικά θέματα. Mε τη συγγραφή ασχολείται από νεαρή ηλικία.

 Αυτή τη φορά, την συναντάμε και πάλι από την Άνεμος εκδοτική που μόλις κυκλοφόρησε το 8^ο βιβλίο της, με τίτλο Όλα για σένα διαλεγμένα.

Όταν σβήνει η αγάπη, το αποτύπωμά της μένει βαθύ και ανεξίτηλο.

                                                           Πονάει η προδοσία…

                                                           Πονάει η απώλεια…

 «Στα ποιήματα αυτά αποτυπώνονται οι σιωπηλές απογοητεύσεις της ψυχής, μα μαζί και η ελπίδα πως πάντα γεννιούνται διέξοδοι. Γιατί υπάρχουν ακόμη σταθερές αξίες· πηγές ανεξάντλητης προσφοράς από ανθρώπους έτοιμους να δώσουν το «παρών» στο πιο βαθύ της κάλεσμα».

     Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή που περιλαμβάνει σαράντα τέσσερα ποιήματα, άλλα μικρά, άλλα μεγάλα.  Όλα όμως τα ποιήματα μιλούν για συναισθήματα και καταστάσεις που όλοι οι άνθρωποι μπορεί να έχουν ζήσει κάποια στιγμή στη ζωή τους. Η αγάπη, η απογοήτευση, η προδοσία και η απώλεια παρουσιάζονται με έναν απλό και ανθρώπινο τρόπο, ενώ παράλληλα υπάρχει η ελπίδα ότι μετά από κάθε δύσκολη στιγμή μπορεί να έρθει και κάτι καλύτερο. Σε αυτήν την ποιητική συλλογή,   ο αναγνώστης θα συναντήσει σκέψεις και συναισθήματα που ίσως έχει νιώσει και ο ίδιος, περνώντας τελικά το μήνυμα, ότι αυτό που μένει είναι η ανάγκη του ανθρώπου να αγαπάει, να ελπίζει και να συνεχίζει, ακόμη και όταν έχει πληγωθεί, ακόμα και όταν όλα έχουν αλλάξει. 

Ο Καθρέφτης 

Βραδιάζει στο άδειο δωμάτιο

Το είδωλό σου θολό στον καθρέφτη

κι η ζωή σου περνά σε εικόνες βουβές.

Θολά φαντάσματα παρέλαση κάνουν

Δεν τρομάζεις, τα ξέρεις

Μα τα΄χες λησμονήσει.

Είναι ο πατέρας που περνά χωρίς να σε κοιτάζει

Κι έχει ένα πάτημα ελαφρύ

Σαν το δικό σου.

Κι είναι ένας φίλος σου παλιός

Χρόνια χαμένος και αυτός

Κι αναρωτιέσαι το όνομα του

Το΄χεις ξεχάσει.

Στέκεις βουβός

Το ανοιχτό παράθυρο σου στέλνει ευωδιές

Από τον κήπο που έπαιζες παιδί.

Στα χέρια σου κρατάς

Ένα πουλί σε ξόβεργα πιασμένο

Το ελευθερώνεις.

Στέκεσαι στην ξόβεργα της προσμονής πιασμένος

Ποιος θα σε λευτερώσει;

Έχεις γεράσει στην αναμονή

Αναρωτιέσαι ποιος είσαι…

Γιατί σε έχουν όλοι απαρνηθεί…